Sny o wolności. Kino Waleriana Borowczyka

W jednej ze scen Bestii (1975), w długim zbliżeniu, pokazany jest biały gorset, utopiony w leśnym strumyku. Część garderoby będzie później rodzinnym trofeum, ukrytym pod szkłem, przypominającym zwycięstwo szlachcianki nad mityczną bestią. Przywołany kadr wiele mówi o twórczości Waleriana Borowczyka. Pokazuje rewolucyjny wymiar jego kina, uwalniającego erotyzm z uwierającego gorsetu, przywiązanie autora do detalu i jego plastyczne zaplecze.

Klucz wrzuć do stawu. Wcielenia Pana Kleksa

W zamkniętej rzeczywistości PRL-u superprodukcja Krzysztofa Gradowskiego eksplodowała wyobraźnią – mieściła w sobie radości i lęki dziecięcego imaginarium, które dodatkowo wzmacniały migotliwe, różnorodne stylistycznie piosenki. Jako fantastyczna przygoda, pełna zawirowań i niesamowitych zdarzeń, film był atrakcyjny dla dziecięcego widza, a jednocześnie, skąpany w duchologicznym, jesiennym świetle, przepełniony nostalgią i smutkiem przemijania.

Atlas nastolatków. Wywiad z Dawidem Nickelem

Dawid Nickel to zupełnie nowy głos w polskim kinie. Jego Ostatni komers (2020), którego premiera odbędzie się 18 czerwca, to film o nastolatkach, jakiego u nas jeszcze nie było – świeży, wolny od utartych klisz, wiarygodny, łamiący stereotypy. Bohaterowie mówią w nim autentycznym językiem, ich problemy nie są papierowe, a przedstawiony świat jest zupełnie różny od tego, co przyzwyczailiśmy się oglądać w rodzimych produkcjach. Sara Nowicka rozmawia z reżyserem o pracy nad filmem, potrzebie wyjścia poza schemat, poszukiwaniu tożsamości, toksycznej męskości i tym, co łączy dresiarza i geja.

Serwus, hello. Matki, żony i kochanki jako opowieść o perspektywach i kiełbasie

W drugim sezonie Matek, żon i kochanek jest scena, w której aspirujący biznesmen Cezary spotyka się w interesach z kombinatorem i byłym tenisistą Rafalikiem. Ten drugi niedawno wrócił z zagranicy i pyta kolegi, jak obecnie żyje się w Polsce. Cezary nie kryje zadowolenia: „Żyje się coraz normalniej. Najważniejsze, że są perspektywy”.

„Mam alergię na hucpę aktorską”. Wywiad z Michaliną Olszańską

Uwodzicielska syrena w Córkach dancingu (2015), introwertyczna Olga Hepnarová, czy zachwycona sobą Pola Negri. Michalina Olszańska ma w swoim dorobku różnorodne, niejednoznaczne role, które wymagały od niej nie tylko psychicznego, ale też cielesnego przekroczenia. Z artystką świadomą siebie i specyfiki pracy aktorskiej, Sara Nowicka rozmawia o fizycznym aspekcie jej zawodu i tym, jak bardzo można poświęcić własne ciało dla roli.

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top